İçe Kapanış 2

   İçe kapanış, gönüllü bir yalnızlık ve kendini (kafanı) dinleme anlamında ve gerçekten dileye/isteye olması halinde arzu edilmemesi gereken bir durum değildir.Yalnız kalmaktan sıkılmadığımız/yalnızlıkta yeni yollar bulabildiğimiz sürece, örseleyici bir nitelikte taşımaz. Aksine bu durumda, bulunmaz bir fırsat sunar bize...hayatı ve kendimizi gözden geçirme.. "yeniden deneme" fırsatı..

   Ancak dış dünyadan bir kopuş, zorunlu (olumsuz) bir kaçış (içe kapanma) halinde olursa eğer, genellikle ağır ve bunaltıcı bir suçluluk duygusuyla başbaşa kalırız:
Hayatı yeterince başarılı yürütemediğimizden duyulan bir suçluluk hissi, bir pes etme hali bütün hücrelerimize yayılır...buruşuk bir can sıkıntısıyla  uzadıkça uzar saatler..günler..

Bitip tükenmek bilmeyen sorular.. sorgulamalar.. "Bu nasıl hayat/dünya ?" Ve, içten içe "neden başaramıyorum ?"

   Dış dünyada yeterli ilgiyi bulamamış olmanın en önemli nedeni, dış dünya ile uygun bir iletişimi başaramamış olmaktır.

   Bu başarısızlık şüphesiz dışımızda olanlarla bizim beklentilerimizin uyuşmaması veya uyuşuyor bile olsa, dışarıya yeterince ayak uyduramamatan da kaynaklanabilir..

   Genelde olan,"bir "farklılık" mazaretinin arkasına bütün başarısız ve yeteneksizliklerimizi saklamaktır..Ve çoğu yenilgide dile gelen, idealist, iyiliksever, iyiniyetli, ihtirassız ve  insancıllığımızdan dolayı, istismar edildiğimiz, dünyanın bu tür değerleri kaybettiği için ve bu nedenle hayata ayak uyduramadığımızdan, "kötü"lerle başa çıkamadığımız, bizim gibi "iyi" lerin bunu becermesinin mümkün olmadığı iddiasıdır.

   İşin doğrusu, burada yaptığımız yanlış, kişisel varlığımızla savunduğumuzu iddia ettiğimiz kültürü birbirinden ayırtedememenin, ve bu "harika" kültürün ayrılmaz bir parçası hatta sahibi olduğumuz, ve hatta onunla özdeşleşmenin bir gereği olarak her türden dünya nimeti ve ilgiye sahip olmamız gerektiği yanılgısıdır..Veya, yeterli ölçüde gelişmemiş kişiliklerin , kültürde eriyip yok olmasının bir sonucudur bu..Yada alışılmış kolaycılık oyununun bozgunudur bu.

   Dış dünya ile ilişkide, hiçkimse bizim ne kadar güzel şeyler düşündüğümüz, ne derece büyük ideallaerimizin olduğu yada toplumsal kaygılarla ne derece yoğrulup ne bedeller ödediğimizle ilgilenmez..Doğrusu, kendi içsel varlığımız -özümüz- de bununla sanıldığı kadar ilgilenmiyor.

   Başkaları, daha çok spekülatif ve hayali bir alemle değil, bizim kişisel varlığımızla,ve hayatı daha anlamlı kılmak adına ortaya koyduğumuz kişisel meziyetlerimizle ilgilenir, içsel özümüz ise, kendimizi, -yeteneklerimizi -kapasitemizi- ne derece geliştirip, ne kadar hayata aktardığımızla ilgilenir..

   Bunun dışında harika cümleler kurabilme ve bunları en uygun ses tonuyla ifade etme yeteneğimizle ise ancak politika simsarları ilgileneceklerdir.

   Üstelik büyük davalar ve ideallere sahip olduğumuz için önemli ve büyük insan olduğumuz yanılgısı, aslında hiçbir idealiste uymayan bir şekilde bir şark kurnazlığı dolambacından süzülerek, itici bir "kendini beğenmişlik" şekline bürünür ve bütün dünyayla iletişimimizin kesilmesine yol açar. İçe kapanma sonucunu doğuran önemli unsurlardan biri de budur.

   Bu noktada, en süslü cümleler bile bütün anlamlarını yitirir..

   Peki çıkış yolu nedir ve hep biz mi suçluyuz ?..

SAYFA BAŞI



Yazarın diğer yazıları:

İçe Kapanış 2
İçe Kapanış 1
Bütün Duygularım
Ölü Canlar
Dostoyevski
Kültürel Çözülme ve Zorlanan Kişilik
İnsan Hakları ve İslam Ülkeleri
Şu halimize bakın
Yüzleşme

   
SAYFA BASI