Kendimize  Döndük

Türkiye’de insanı umutlarından güzel gelişmelere şahit oluyoruz. Soğuk savaşın sona ermesinden sonra fert ve toplum olarak başımızı iki elimizin arasına koyup düşünmeye, kendimizi ve kendimizle ilgili konuları yavaştan da olsa irdelemeğe başladık. Bu, önce dünyayı, sonra ülkeyi, en sonunda da kendini kurtarmayı planlayan bir zihniyete sahip bizler için pek de kolay olmadı. Irak işgalinden sonra ABD’nin Ortadoğu’yu karıştırmaya devam etmesi ve müslüman milletleri birbirinin alehine kışkırtması sürecinde kendi dinamiklerimizi yeniden keşfetmemiz, iç ve dış tehditlere karşı mukavemetimizi artırır.

Bilinmeyenleri araştırarak, konuşmaktan çekindiğimiz, dokunmaktan “aman bunlara girmeyelim, buralar tehlikeli sahalar” diyerek korktuğumuz konuları konuşarak toplum barışını sağlayabilir, kara bulutlar gibi başımızda dolaşan hakim güçlerin direncini kırabiliriz. Cumhuriyet tarihinde ilk defa Türkiye, devleti, siyasetçisi ve ilim adamlarıyla “Ermeni Meselesi”nde “Hodri Meydan!” diyecek türden bir tavır sergiliyor. Demekki dersimize bu sefer iyi çalışmışız. Türkiye sınırları dahilinde değişik kültürel ve etnik unsurları konuşmaktan artık korkmuyoruz. Bunları ve bunlarla bağlantılı meseleleri tartışmakla da ülkemizin bütünlüğü zedelenmez! Tam tersine; eğer konuşmaz, tartışmaz, anlatmaz ve anlaşmazsak, o zaman birliğimiz ve dirliğimiz tehlikeye girer, dışarıdan gelen dayatmalar bütünlüğümüzü parçalalayacak boyutlara çıkabilir.

Başka dinler ve milletlerle olan diyalog çalışmalarımızın belli bir kısmını kendi ülkemizin insanlarıyla olan uzlaşma/birleşme/anlaşma ve kabullenme istikametinde değerlendirmiş olsaydık, yeni yeni tartışmaya açtığımız alevi-sunni meselesi şimdikinden epey ileri ve milletimiz farklılıklarımıza rağmen birbirini kabullenecek, kucaklayacak seviyeli bir mesafede olurdu. Gıpta ile baktığımız Batı’nın kendi insanına verdiği değer gibi biz de kendi insanımıza vatandaş gibi, insan gibi muameleyi çok görmeseydik, devlet-halk ilişkileri şimdiki gibi mesafeli olmazdı. Keşke bazı yanlış ve eksiklerimizi Avrupa Birliği bize dikte ettirmeden düzeltmiş olsaydık...

Müthiş bir kültürel zenginliğe sahip bu milletin kendi değerlerine yönelmesi, bizi madden ve manen güçlendirecek, milli bünyemize daha da dinamizm kazandıracaktır. İslâmî kimliğimizden uzaklaştığımız zaman, millî kimliğimizin de içini boşaltmış oluruz ki, bu da varlığımızı (millet olarak) devam ettirebilmemiz için asla yeterli değildir. Kendimizi tanımakta epey zorlanıyoruz çünkü; asırların birkikerek getirdiği önyargı, alışkanlık, eksik ve yanlış bilgilenme/bilgilendirmeden kaynaklanan takıntılarımız, engellerimiz var. İlmin her türlüsünü ezberci-statükoculardan, ehliyetsizlerden kurtardığımızda, dini de simsarların (komisyoncu), ehliyetsizlerin, istismarcıların elinden alarak, ehline teslim ettiğimizde, kendi gerçeklerimizi daha iyi görecek, anlayacağız ve kendimizi vasıtasız tanıma imkânına kavuşacağız.

Öz medeniyet değerlerinden kopan/kopartılan insanlarımızın büyük şehirleimizde nasıl azgınlaştığını tüylerimiz ürpererek, hicap duyarak seyrediyoruz. Ahlaksızlığın ve hırsızlığın her türlüsü hızla artarken, uyuşturucu bağımlılığı da gençler arasında “normal”ların arasında yerini almaya başladı. Evliliklerde boşanma oranı gittikçe yükselirken, insanlarımız bencilleşiyor. Bütün bunlar, gelişmiş sanayi toplumlarındaki telafisi mümkün olmayan “arıza”lardır. Onların şanssızlığı, İslâm gibi bir dinden mahrum olmaları iken, bizim bahtsızlığımız; İslâm gibi bir dinden uzak duruşumuz, onu hakkıyla tanımayışımızdır.
İstesek de, istemesek de gelişmeler kendimize dönüşü teşvik etmektedir.

YAZARIN DİĞER YAZILARI: