Türklerarası Kültürel Çatışma

     Gelişmeler değişimleri beraberinde getirir. Siz buna; değişimler gelişmeleri beraberinde getirir deseniz yine de doğrudur. Keşifler, icadlar, düşünce hayatında zaman zaman toplumun kültürel dinamiklerini sarsan siyasî-idolojik akımlar, gelişim veya değişimin esasını teşkil eden unsurlardır. Hâlâ ilkelliğini devam ettiren toplumların dışında dünyadaki gelişmelerden olumlu veya olumsuz etkilenmeyen kalmadı. Özellikle geride bıraktığımız yüzyılda çok büyük beşerî-siyasî çalkantılar yaşandı. Yıkılan imparatorlukların yerine kurulan yeni devletler gibi devrilen taht-taç sahibi kral, padişah veya imparatorların yerine değişik sıfatlarla geçenler despotlar, diktatörler de 20. yüzılda rejimleriyle birlikte teker teker yıkıldılar.

Gelişmeleri yakalamak, değişime intibak etmek adına kendisiyle ihtilafa düşen, kendi içinde şiddetli kültürel çatışmalar yaşayan milletlerin başında Türkler gelmektedir. Bu süreci bizimle başlatan milletlerde sular duruldu, yanlışlar düzeltildi, hatalardan ders çıkarılarak yurtta sulh sağlanırken, bizim herşeyimiz gibi “yurtta sulh”umuz da sadece nutuklarda slogan olarak kaldı. Gaspedilen vatandaşlık, insanlık ve demokratik hakların, yasaklanan düşüncelerin, istismar edilen ulvî duyguların mücadelesi yarım asırlık gecikmeyle şimdi verilmektedir. Örnek aldığımız ülkeler ise hemen 2. Dünya Savaşı’nın akabinde demokratik sistemlerindeki son önemli eksiklikleri giderme gayretini başlatarak şeffaflaştılar. O ülkeler ki, 1. Dünya Savaşı sonrası oluşan şartları, 2. Dünya Savaşı’ndan hemen sonra geçersiz kıldıkları gibi, en son savaş öncesi ve esnasında meydana gelen şartları da bütün yönleriyle sil baştan yeniden şekillendirdiler. Ve nihayet yeni bir Üçüncü Binyıl’a girmeden önce “Demirperde”nin düşmesiyle hem 1. hem de 2. Dünya Savaşı’nın oluşturduğu özel şartlar (Komünizm, Faşizm ve benzeri rejimler) liderleri ve kahramanlarıyla birlikte sadece tarih sayfalarında kaldılar.

Biz de ise, 1. Dünya Savaşı’nın oluşturduğu özel şartların neticesinde temeli atılan, çerçevesi belirlenen Cumhuriyet rejimimiz, ilk günkü gibi algılanmakta yani askerî bir irade ve disiplinle “korunmak” ve kollanmak”tadır. Dün olduğu gibi bugün de, sağcılığımıza, solculuğumuza, müslümanlığımıza ve vatanseverliğimize bu irade karar verir(di). Daha doğrusu bu selahiyeti kendinde görür ve kimseyle de paylaşmaz. İş bu “paylaşma” noktasına geldiğinde Türkiye’de önce muhtıralar verilir daha sonra  ihtilaller, darbeler olur(du). Her iki cümledeki zaman belirleme kararsızlığımız, bizden değil, tankların gölgesındeki Türk usûlu demokrasimizden kaynaklanmaktadır.  Cümleyi “verirdi” ve “olurdu” ile bitirmek için müdahale tehlikesinin Türkiye gündeminden düşmesi ve “değişmem”, “değiştirmem” inadından vazgeçilmesi lâzım.

Burada “değişim”den kastımız, kendine ters düşen, kendini inkâr mânâsında bir değişim elbetteki olamaz. Küreselleşen dünyaya paralel olarak toplumların ekonomik, sosyal ve kültürel hayatlarında da isteristemez değişilikler meydana gelir. Siz fert veya toplum olarak bu gelişmenin karşısında olsanız da bu değişim süreci kendi seyrinde devam edecek ve değişime tedbirsiz kafa tutan siz bundan zaralı çıkacak, gelişmelerin gerisinde kalmanızdan dolayı kaybeden taraf olmaktan kurtulamayacaksınız. Türkiye’de hâkim zihniyet, hâlâ 1. Dünya Savaşı şartlarının şekillendirdiği millî ruh  hâlimizin globallaşan dünya gerçeklerine rağmen devamında ve konservelenmiş resmî idolojinin temsilinde direnmeğe devam ediyor. Sadece kendisi dirense, sınırlı ve kontrollü bir zararla işin içinden ülke olarak sıyrılacağız ama; temsil ettiği mevki ve toplum içindeki etkileme alanı hesaba katıldığında, zaman zaman işin, zaten ağır-aksak yürüyen sistemi kilitleme noktasına kadar götürüldüğünü Türkiye vatandaşı herkes bilmektedir.  

Bizim gibi köklü bir geçmişe sahip hiçbir millette görülmeyecek derecede radikal değişimleri gereçekleştirmiş, siyasî olduğu kadar medeniyet değişikliğini de hedeflemiş kültürel hareketin bugünkü (kendilerine göre) yegane temsilcileri, değişmem ve değiştirtmem noktasında skolastik düşüncenin de “laik” kanattaki tipik temsilcilerdirler. Değişmem ve değiştirtmem diyenler, sol cenahta olduğu kadar, Ülkücü ve Millî Görüş hareketi içinde de hep suyun başını tutanlar olduğundan, diğerlerine yol göründü. Bunun neticesi ise, herkesin görebeliceği kadar ortada ve aşikârdır:  

Zaten son yıllarda gündemde olan dünya ölçekli bir kültürler çatışmasından çok daha önce millî bünyemizde 1920’lerden itibaren başgösteren siyasî kamplaşmamızın temelinde farklı değer yargıları yatmaktadır. Hiç şüphe yok ki, bu fikri ayrılığımızın şiddet ve derecesi İslamiyet’le doğrudan bağlantılıdır. Bu husuta daha çok şey yazılıp konuşulmaya devam edecek, sahasında uzman kişilerin mutlaka değerli tesbit ve görüşlerinden istifade edeceğiz amma; İstiklâl Marşı’nı sahiplenip de Mehmet Akif’i dışlayan bir resmî tavır, devlet anlayışı galiba Cumhuriyet’in ilk yıllarından bugünlere kadar büyüyerek gelen meseleyi anlatmak ve anlamak isteyenlerin işini kolaylaştırıyor.

(Konuya devam edeceğiz.)
 
 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Türklerarası Kültürel Çatışma
Ülkemin Deve Kuşları
Batı’yı Okuyup Doğu’yu Anlamak
Emin Marketin Yahyası
Çarpıtılan, Kirletilen Değerler
Ahlâk Kirlenmesi
Göç Sürecinde Kültürel Kimliğin Oluşumu
Türk Olmasın da....
İslâm’ı Avrupalılaştırmak ya da...
Seçkinler ve Halk
Hüseyinleşmek (3):
Haktan ve Halktan Yana Olmak
Hüseyinleşmek (2):
Hayatın İki Tezatı
Hüseyinleşmek
Dinamiklerimizi Dinamitlemek
Treni Yine Kaçırdık
Görmemişin Oğlu
Aşk Medeniyeti
Türk Olabilmek ve Türk Kalabilmek
Nasıl Bir Türkiye?
Bölünen Benim, Memleket Değil!
Yeni Bir Dönem Başlarken
Savunma Hattındaki Türkler