Bizim Vatanseverliğimiz


Türkün vatan sevgisiyle kadın sevgisi arasında bir benzerlik vardır:

Suna boylu, keklik sekişli, ahû gözlü, dudu dilli, keman kaşlı yâr, kirpiklerini ok gibi sinemize  batırır, siyah zülüflerini kement gibi boynumuza geçirir de; biz yine ondan vazgeçmeyiz. Biz ona tutkun, biz ona aşık! Hasret kaldıkça sevgimiz, muhabbetimiz artar.

Vatandaşlıktan atılmış, yurtdışına kaçmış, zindanlarda ömür tüketmiş, işkence görmüş, vatana ihanetle suçlanmış; en sağından en soluna, en dindarından en dinsizine insanlar: Vatan terennüm edilirken her biri en güzel kelimeler, en manâlı kavramlar ve yürekten duygularla, en güzel şekliyle “vatan” diyorlar.  Tek fark; herkesin güzeli kendince ‘en güzel’ olmasıdır. Tıpkı, Mecnun’un Leyla’sı gibi.... Bütün mesele; Leyla’yı, Mecnu’nun gözüyle görebilmek veya kabullenebilmek arasında gidip gelmektedir.

Her ideolojik görüşün gönlünde elbetteki diğerine göre farklı bir memleket beklentisi vardır. Fakat vatan denince akan sular durur... Herkesin yüreği  aynı topraklar için çarpar.

Bütün kavga; o topraklar üzerinde kendisinden farklı düşünenlere hayat hakkı tanıyıp tanımamak yüzündendir.

Amma velakin; biz o yâre “yâr” demeyiz, o yâr bizim olmayınca: “Ya benim olursun ya da kara toprağın!”...  Peki o elâ gözlü ceylan bizi sevmiyorsa?... Olamaz öyle şey! Bizim kitabımızda öyle şey yazmaz (!).

Hakikat o ki, bizim öyle bir kitabımız yok... Var olan kitabımızda da, zoraki sevgi yoktur lakin, biz kitaba değil, kitabı kendimize uydurmuşuz.

Biz zaten yâr yoluna ser vermeği işin başından beri kabullenmişiz.

Amma velâkin bu lanet olası “ölesiye sevmek” bazen yârdan, bazen vatandan cüda saldı bizi. Bazen yâr sevgimiz bazen de vatan sevgimizin kana bulanması hep bu ölesiye sevmek yüzündendir. 

Gerektiğinde vatan için ölmeği şeref saymış, şehitlik mertebesiyle de taçlandırmışız. Fakat vatan için ölmek gibi, birbirimizi öldürmeği de vatanseverlikten sayan öldürücü hata yapmışız:

Vatan; ne sadece ulusalcının, milliyetçinin, dinlinin, dinsizin, ne de, felancıların veya filancıların vatanıdır. Bunlardan birinin hâkimiyeti, diğerinin mahkûmuyeti demektir. Vatan; bir zümre için cennet, diğeri için cehennem olan yer değildir! Vatan; o topraklar üzerinde yaşayan bütün farklılıkların vatanı sahiplenmesine imkân sağlanır, rıza gösterilir, tahammül edilirse, herkes için  bölünmez tek bütündür vatan!..  

Bizim vatanseverliğimiz; aynı dilberi paylaşamayan iki aşığın ölesiye kavgasına benzer.
 
 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Bizim Vatanseverliğimiz
Tedavülden Kalkan İdeolojiler
Türklerarası Kültürel Çatışma
Ülkemin Deve Kuşları
Batı’yı Okuyup Doğu’yu Anlamak
Emin Marketin Yahyası
Çarpıtılan, Kirletilen Değerler
Ahlâk Kirlenmesi
Göç Sürecinde Kültürel Kimliğin Oluşumu
Türk Olmasın da....
İslâm’ı Avrupalılaştırmak ya da...
Seçkinler ve Halk
Hüseyinleşmek (3):
Haktan ve Halktan Yana Olmak
Hüseyinleşmek (2):
Hayatın İki Tezatı
Hüseyinleşmek
Dinamiklerimizi Dinamitlemek
Treni Yine Kaçırdık
Görmemişin Oğlu
Aşk Medeniyeti
Türk Olabilmek ve Türk Kalabilmek
Nasıl Bir Türkiye?
Bölünen Benim, Memleket Değil!
Yeni Bir Dönem Başlarken
Savunma Hattındaki Türkler