Medeniyetler Buluşması

Türkiye'nin AB'ne katılması, gerçektende bir "Medeniyetler Buluşması" yada "Medeniyetler Barışması" olarak insanlık tarihinde dönüm noktası olabilecek bir öneme sahiptir.Doğu medeniyetlerinin bir parçası ve yeryüzünde gelmiş geçmiş en güçlü medeniyetlerden biri olan İslam (ve Türk) medeniyeti, yani bizim medeniyetimiz, neyazıkki asırlardır bitkisel hayata girmiştir. Son yüzyılda ise, Batı -Avrupa- medeniyetleriyle başaçıkabilmek için, onların bir çok müesseselerini almış, ancak önemli ölçüde zihinsel altyapının yeterli olmaması nedeniyle işe yarar bir biçimde bünyesine sindirememiştir. Bu durumsa, medeniyetimizin iddialarını önemli oranda terkederek çoğu kez bir bozgun havasında, tuhaflıklarla dolu bir düzen ve kargaşaya neden olmuştur.

İçimizden geçenleri ve gerçeği açık yüreklilikle ortaya koymaksızın, hatalarımızı ve bunun sorumluluğunu cesaretle üstlenmeksizin, ne ileriye doğru bir adım atabiliriz nede bir gelişme/değişme ve yenilenmeyi sağlayabiliriz. Gerçekte hiçbirimiz, bugünkü halimizi kabullenecek durumda değiliz ve refah toplumunun nimetlerinden uzak kalmak istemiyoruz. Dünya hayatını hakir gören tavırlarımızın gerisinde yatan güçlü nedenlerden birinin, halkın refah isteklerini dizginlemek ve bir başka nedeninse, başarısızlığımızı kamufle etmek olduğu gerçeğini artık inkar edemeyiz.

Günümüzde medeniyetlerin üstünlüğü, insanların entemel hakları sayılan; Adaletli yönetim-demokrasi-insan hak ve hürriyetleri ve Sosyal güvenlik ihtiyaçlarının giderilmesiyle ölçülmektedir. Bu temel ihtiyaçlara cevap verebildiği oranda medeniyet ve yönetimler insanlara çekici gelmekte, veremediği ölçüde ise ilgi görmemektedirler. Çünkü bu temel ihtiyaçlar karşılanmaksızın, insanın kendi varlığının farkında ve kendine ait duygu ve düşünclere sahip olabilmesi, sağlıklı bir insan gibi düşünüp, hissedip, inanıp yaşayabilmesi oldukça zordur, hatta doğrusu pek mümkün değildir. Gerçekten, bu iki temel ihtiyacın vazgeçilmez şeyler olduğu, bunlara yeterince sahip olunmaksızın insanların, ne içinden gelenleri farkedip insanlığa sunarak sanatlar üretebilmesi ne aklını gereğince kullanarak ilmi ilerlemeye katkıda bulunabilmesi nede belli şeylerin doğruluğu-yanlışlığı, iyiliği-kötülüğü yada güzelliği-çirkinliği üzerine gerçek duygu ve düşüncelerini farkedip yeterince ortaya koyabilmesi mümkün olamamaktadır.

İnsanların, herhangi bir durum karşısında haklarının korunacağına, herkesle aynı ölçüde ve eşit muamele göreceğine ve hertür haraket ve eyleminin adaletli olarak değerlendirileceğine dair şüphelerinin bulunduğu, hatta adalete inancının hiç olmadığı,

       Yada,kendilerini yönetecek olanları ve yönetilmek istedikleri kuralları -kendi kaderlerini- kendilerinin belirlemesinin engellenerek hayatı kendi hissediş,düşünce ve inanışlarına göre tanzim etme haklarının bulunmadığı... Veya, düşündüklerini yada hissettiklerini serbestçe ifade edebilmelerinin engellendiği, hatta cezalandırıldığı.. Ayrıca,Toplumda asgari açlık sınırında bir yaşayışın, temel eğitim ve sağlık ihtiyacının hiç tartışmasız ve şartsız karşılanacağına dair bir güvenlerinin bulunmadığı..

        Sistemler, iddia ve adları ne olursa olsun, gerçekten insanlığa sunacak daha anlamlı hayat mesajları olan bir medeniyetten ziyade, günümüz insanlığının geldiği noktada bir yağma ve çapul düzenini çağrıştırmaktadırlar. Birçoğu hayatla ilintisiz birtakım teorik kurallar v'azetmeyle, veya güzel-veciz sözlerle,niyetle yada hayal etmeyle insanlığa büyük medeniyet olma iddiası yada vaadinde bulunmak anlamsız ve kimsenin ilgi göstermeyeceği bir kurgunun ötesine geçmemektedir.

Bu anlamda gelecek yazılarımızda, kendi toplumsal panaromamızı ortaya koymaya çalışacağız.
SAYFA BAŞI


Yazarın diğer yazıları:

İçe Kapanış 2

   
SAYFA BASI