“Allahsız Komünizm” ile “Allahlı Kapitalizm” Arasında

Aslında Karl Marks’a ait olan, “Din, toplumun afyonudur” sözü, Lenin tarafından, “Din toplum için afyondur” şeklinde yorumlanmış ve yaygın olarak bu hâliyle bilinir. Dolayısıyla dini, toplumları uyuşturan bir fenomen olarak gören komünist sisteme, “Allahsız Komünizm” deyimi bir karalama, suçlamadan ziyade, yerinde bir tesbittir. Özellikle “Soğuk Savaş” döneminde komünist blok karşısındaki kapitalist dünyanın da dini,  bir karşıpropaganda aracı olarak kullanması, istismar etmesi, kapitalizmin “tanrı”sı üzerindeki şüpheleri daha da arttırdı. Zaman zaman hem kendi ülkemizde hem de milletlerarası münasebetlerde belli güç odakları ve mihraklar tarafından kitlelere şırıngalanan dinin neticelerini gördükçe, Marks’a en azından böylesi durumlarda hak vermemek elde değil.

Muasır Tanrı
Tanrı (İsa) adına baskı, zulüm ve işkencelerin neticesinde ortaya çıkan “Allahsız Komünizm”in bize yakınlık derecesi ne kadarsa,  maddeci bir başka sistem, “Allahlı Kapitalizm”in bizim düşünce ve inanç dünyamıza yakınlığı da o kadardı. Fakat gel gör ki, biz bu ikisi arasında tercih yapmaya adeta mahkûm edilmiştik: 

Onlar faaliyet sahasını ve yetkilerini kendilerinin belirledikleri bir “tanrı”yı bize pazarlarken de, “tanrı öldü”ğünü ilan ederken de, bizden taraftar buldular:

“Tanrı”nın öldüğü veya öldürüldüğüne modernlik adına kendini ikna edenler, ikna edilmeğe meyilli olanlar; engizisyondan kurtulanlar kadar sevindiler: Tanrı yoksa ahiret de, hesap-kitap da yoktu!

Muasır inanç sahiplerimiz de, (muhafazakâr) Garp’ın yeniden tanımlayıp, ambalajlayıp sunduğu “tanrı”ya tav oldular:

Muasır muhafazakâr, yetki alanını ve faaliyet sahasını sınırladığı tanrısını da muasırlaştırmayı ihmâl etmedi: Bundan sonra dünya kraldan, ahiret tanrıdan sorulacaktı.

Artık eskiden olduğu gibi kimse, “Gururlanma padişahım, senden büyük Allah var!” diyemezdi..  Madem padişahın yerine Sezar geçmişti; o halde Allah’ın yerine de tanrı’nın geçmesinde bir beis yoktu. Diriler Sezar’dan, ölüler de tanrı’dan sorulurdu bundan sonra...

Böylece Garplılaşma sürecinin bir ayağını maymun soyundan geldiklerine inananlar teşkil ederken, diğer ayağını da Adem’in soyundan geldiklerine inananlar tamamladılar. 

Tanrı’yı öldürenler onun yerine yeni ilahlar edinmede gecikmedikleri gibi,  “Âlemlerin Rabbi”ni, ahiretin Rabbı’na indirgeyenler de, bir Şark kurnazlığıyla Garplılaştırılmış dinlerini benimsemede gecikmediler.

Tanrıyı öldü zannedenlerle, onu kendi hususiyetlerine göre tasarlayanlar bugünlerde Allah’ı kandırmak ve Allah ile kandırmak zilletine tutulmuşlar. 
 
 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

“Allahsız Komünizm” ile “Allahlı Kapitalizm” Arasında
“Türkiye sadece Türklerin değil”
Bizim Vatanseverliğimiz
Tedavülden Kalkan İdeolojiler
Türklerarası Kültürel Çatışma
Ülkemin Deve Kuşları
Batı’yı Okuyup Doğu’yu Anlamak
Emin Marketin Yahyası
Çarpıtılan, Kirletilen Değerler
Ahlâk Kirlenmesi
Göç Sürecinde Kültürel Kimliğin Oluşumu
Türk Olmasın da....
İslâm’ı Avrupalılaştırmak ya da...
Seçkinler ve Halk
Hüseyinleşmek (3):
Haktan ve Halktan Yana Olmak
Hüseyinleşmek (2):
Hayatın İki Tezatı
Hüseyinleşmek
Dinamiklerimizi Dinamitlemek
Treni Yine Kaçırdık
Görmemişin Oğlu
Aşk Medeniyeti
Türk Olabilmek ve Türk Kalabilmek
Nasıl Bir Türkiye?
Bölünen Benim, Memleket Değil!
Yeni Bir Dönem Başlarken
Savunma Hattındaki Türkler