Kedi Medeniyeti

     Anadolu insanı, alim olmasa da, ariftir. Öğretim görmemiş olsa bile, bin yıllık cihan devletlerinin ve İslam anlayışının derin izlerini taşıyan, seviyeli bir eğitimi, nesilden nesile aktardığı; her nesilde biraz  irtifa kaybetmiş olsa da, bir hakikattir. 

     O yüzden espiri ve eleştirileri zevkli ve ince ayarlı, kızgınlığı ve nefreti dahi usturupludur, anadolu insanının...

     Bazen olaylar karşısında  öyle hikayeler dillendirilir ki; ancak bu kadar olur, dedirtecek cinstendir ve içinde hikmetler, dersler taşır...

     Yıllar öncesi, İngilizlerle ilgili bir konuşmamızda rahmetli  babam yine  böylesi ilginç bir hikaye nakletmişti de; rahmetli Mehmet Akif’in “tek dişi kalmış canavar” mısrasının haklı gerekçesini, birde halk adamının ağzından duymanın lezzetini yaşamıştım. 

     Son Londra olaylarından sonra gelişen hadiseler, silah bile taşımayışı ile “medeniyet örneği”gösterilen İngiliz polisinin, sırf derisinin rengi dolayısıyla, sokak ortasında, sorgusuz-sualsiz, genç bir insanı katletmesi; yetkililerin “özür dileriz yanlışlık oldu(!) ama yine aynısını tekrarlayabiliriz” mealindeki trajekomik açıklamaları; siyasiler ve hükümet yetkililerinin “terörle mücadele için gerekli kanuni düzenlemeler yapılacaktır ve insan haklarıyla ilgili hükümler gözden geçirilecektir” mealindeki açıklamaları; başka ülkelerde benzeri olayların binde biri dahi olsa, insan hakları savunuculuğu ile tozu dumana kattığını yakinen bildiğimiz İngiliz basınının olayı kem küm ile geçiştirmesi; az gelişmiş ülkeler ve sömürge ülkelerinde meydana gelen en ufak olayı bahane ederek, o ülkenin içişlerine müdahale etmeyi kendine vazife saymış avrupalı insan hakları savunucularının manidar suskunluğu vs. ... peşpeşe sökün edince, ister istemez aklıma, yıllar önce babamın anlattığı, hikaye geliverdi...

     Hatırlanırsa daha kısa bir zaman önce , İstanbul-Taksim’de “Kadınlar Günü” bahanesiyle, malum günden iki gün önce , hazır kıta bekleyen “medya ordusu”  önünde, şanlı Türk Polisi(!), senaryoya uygun bir biçimde, oyunda rol aldığı açıkca anlaşılan bir bayanı yerde sürüklemiş, coplamışlardı da, mazallah tüm Avrupa siyasileri, basını, yetkili-yetkisizi ile ayağa kalkmış; tüm bunlar yetmezmiş gibi, birde AB komiserleri Türkiye’ye “Sömürge Valisi” edalı heyetlerinden birini çekmiş, diğerini göndermiş; neredeyse(!) Türkiye’nin (olmayan) AB şansı suya düşecek(!) noktaya getirilmişti... 

     Hatta T.C. Başbakanı, AB önünde, “dövülen kadın” nedeniyle, “engizisyon”  sorgulamasına tabii tutulmuştu.

     Ve günlerce  “böylesi vahşi ve ilkel bir Türkiye’nin”, medeni(!)  AB’ye layık olup-olmadığı tartışılır olmuştu,  gına getirtircesine.

     Söylenen neydi?

      “Yürüyüşte yapsa, ortalığı yakıp-yıksada, bir hukuk devletinde, AB’ye girecek bir ülkede, polis kimseye karşı şiddet kullanamaz, kullanmamalıdır.”

     Peki söylenen doğru muydu? 
     Elhak doğru ve insanı olandı...
     Peki şimdi ne oldu, nasıl olduda, yürüyüş dahi yapmayan, ortalığı yakıp dağıtmayan bir garibanın, yol ortasında, polisin dur  emrine(!)  uymadığı için, başından vurularak öldürülmesi vakayı adiden  adledilerek, es geçilebiliyor ve hatta utanmazlık içerisinde savunulabiliniyor?

     Hiç! Olan ve değişen birşey yok...
     Batı bu ve her zamanki hali bu...
     Cevabıda gayet basit, İngiliz Başbakanı Tony Blair’in ağzından: “şartlar değişti”.

     Yani tıpkı rahmetli babamın anlattığı hikayede olduğu gibi.

     Hikaye bu ya, Türkiye’nin Kurtuluş Savaşı sonrası, barış görüşmeleri yapılırken, Türk heyeti başkanı İsmet İnönü’nün  yolu İngiliz Başbakanı Churchill’in makamına düşer. 

     Hoş-beşten sonra, oturup konuşmaya başladıkları an, içeriye, açılan kapıdan, kılık-kıyafeti yerinde, takım elbiseli, elinde içecek tepsisiyle, bir kedi girer ve gayet nazik bir uslüpla servise başlar. 

     Churchill bu hareketle, kendi medeniyet seviyelerini göstermek ve Türk heyetini küçük düşürmek istemektedir. 

     İsmet İnönü verilmek istenen mesajı almıştır. 

     Yavaşca cebinden çıkardığı bir fareyi odaya bırakıverir. 

     Kedi, fareyi görür görmez, tüm nezaket ve terbiyesini unutur ve aslına rucu ederek, düşer farenin peşine...

     Ortalık birbirine girmiş, oda tam bir savaş alanına dönmüştür.

     Böylece İsmet İnönü’de Churchill’e hak ettiği dersi vermiş olur:

     Medeniyet bir cibilliyet meselesidir yani...

     Kedinin medeniyeti, fareyi görünceye kadardır!

SAYFA BASI


Yazarın diğer yazıları:

Kedi Medeniyeti
Arılardan İnsanlara...
Komplo Teorisi Yok-5
Komplo Teorisi Yok-4
Komplo Teorisi Yok-3
Komplo Teorisi Yok-2
Komplo Teorisi Yok-1
Kerkük, Ne Kadar Türk?
Dededen Toruna Türkçe(!)
İman'ı Vurdular
Bir Ramazan Daha Geçti!
Bir Konuşmaya Notlar..
Güvenlik mi hürriyet mi?
Hadi oradan sende...
''Bu Ne Kafa"
''Puzzle'' ın bütününü görmek (3)
''Puzzle'' ın bütününü görmek (2)
"Puzzle'' ın bütününü görmek (1)
Berlin`deki Yargıclar izinde mi?
Ne olur, ne olmaz
Cadı Avı
Bizden hatırlatması
İki Olay ve Hasta kafa
İnsanlığa Kurulan Tuzak
Bir Bu Eksikti!
Bütün “teferruatta” mı saklı?
Kaşınan ve Kaşıyanlar
Dünden Bugüne Değişen Bir Şey Yok
   
SAYFA BASI