“Yetiş Ya Muhammed, Yetiş Ya Ali”

    Senenin bu son Aralık ayını niçin sevmediğimi anlayamadan yine bir takvim yılını devirdik. Mevsimin soğuk, günlerin kısa ve karanlık oluşundan mı, yoksa ömürden bir yıl yaprağı düşüşünden mi?... 17 Aralık’ta gönlümün sultanı Mevlana’yı, 20 Aralık’ta ciğerparem Alperimi, 27 Aralık’ta, davasına kurban, fikrine hayran, kendisine minnettar olduğum, 20.asrın en büyük Türk Müteffekir ve Şairi Mehmet Akif’i ve nihayet 31 Aralık’ta davamın iman erlerinden Ahmet Arvasi’yi aramızdan alıp götüren bir ay olmasından dolayı mıdır, benim bu Aralık ayını sevemeyişim, bilemiyorum...

    21.asrın beş yaşını tamamladığı son günün akşamında Mehmet Akif’i benden dinlemek için karşımda oturan dinleyicilerimin bir kısmı “çaptan düşmüş”lerden, bir kısmının böylesi bir günde gidecek yerleri olmadığı için davetimize kerhen icabet edenlerden, bir kısmı da “dostlar alışverişte görsün”ler sınıfından müteşekkil bir mütevazi ben-i adem topluluğundan ibaretti. Bazılarını uyandırmaya Merhum Şairin, “Ey elleri böğründe yatan şaşkın adam, kalk!”  uyarısını yüksek sesle okumak bile yetmedi.

    Bu halet-i ruhiye içinde tramvay durağına geldiğimde, günlük hayatın akışı içinde bile bira şişesiyle kaldırımlarda dolaşan Almanya gençliği, ellerinde tıpasız şişelerle tramvayda daha şimdiden yeni yıla bir karneval havasıyla girme hazırlığı içindeydiler. Bu umumi manzarada, daha bıyıkları yeni terlemeğe başlamış, Türk ana-babadan doğma çocuklar da bulanık suda balık avına çıkanları andırıyorlardı. Köln tren garına geldiğimde, ellerinde şampanya şişeleriyle genç erkeklerde ve akşamki eğlenceğe daha şimdiden kıyafetiyle hazır olduğunu gösteren kızlarda yılbaşı telaşesinin verdiği sarhoşluğu okumak mümkündü.

    Avrupa’nın en bilge Müslüman Devlet Başkanı Ali İzzetbegoviç’in “Doğu ile Batı Arasındaki İslam”ını trende okumaya devem ederken, kitapta anlatılan sanayileşmiş Batı toplumuyla biraz önce şahit olduğum manzara tıpatıp örtüşmekteydi. Eve geldiğimde bizim kanalları biraz karıştırırken iki ayrı dünyadan oluşan bir Türkiye manzarasıyla karşılaştım: Bir kesim tv kanalları “yılbaşı özel proğramları”yla vur çatlasın-çal oynasın’da birbiriyle yarışırken ki, buna devlet televizyonu TRT de dahildir, bir kısmı da ya her zamanki normal yayınlarını sürdürüyor veya (biraz da inadına) “Mekke’nin Fethi” gibi proğramlar sunuyorlardı.

    Yorgun bir günün ardından ağırbaşlı bir program ararken kanallarımızın birisinde meşhur ses sanatçılarımızdan birisinin proğramındaki türküye takıldım: “Yetiş Ya Muhammed, Yetiş Ya Ali”. Sahnenin etrafını ablukaya alan genç kızlar, göbekleri yarıya kadar açık dar kıyafetlerin içinde kalça sallayarak türküye eşlik ediyorlardı: Yetiş Ya Muhammed, Yetiş Ya Ali!...

    Derken saatler 24’ü vurmaya başlayınca dışarıda ve ekranlarda; Amerika ve müttefiklerinin Irak’ı veya Afganistan’ı bombalamasına benzer bir korkunç gürültüyle havai fişekler patlamaya başladı. Fakat türkü devam ediyordu: Anaya babaya saygı kalmamış/İnsanlık elinden nasip almamış/Herşeyi var ama gözü doymamış....

    Bir stüdyodaki manzaraya bakıyor, bir de koro halinde söylenen türkünün muhtevasına dikkat kesiliyor, gördüğümle duyduğum arasında bağlantı kuramıyorum. En usta dansözlere taş çıkartacak kadar külliye-i  bedenin her paresini maharetle konuştururken; kameranın gözüne, şöhretlinin de kucağına gözler önünde girmeğe çalışanlar, “anaya babaya saygı kalmamış” diyorlar. Ey bu yavruların ana-babaları, siz ne dersiniz?... 

    Can-ı gönülden ben de sesleniyorum: Yetiş Ya Muhammed, Yetiş Ya Ali...

    Bir de, yollarının Hacı Bektaş’a düşyüğünü diyorlar. Gerçekten bunların yolu Hacı Bektaş’a düştü, ondan insanlık ve müsriflik dersi aldılar,  “kanaatın kendisi tükenmez sermayedir”in sırrına vardılar mı?... İnsanlık elinden nasip almayanlar, herşeyi olup da gözü doymayanlar, benim türkümü söylüyor eyvah! Sanki türkü söylemiyor, bana sövüyorlar.

    Müslüman ülkenin dükkan, ekran ve kafa vitrinlerini bezenmiş çam ağaçları, Noel Babalar süslerken, Hıristiyan Almanya’da milyonlarca müslüman azınlığa helâlinden Kurban kesmek yasak! Resmen 3,5 milyon müslüman olsa da, resmî Ramazan ve Kurban Bayramı yok! Varsın olmasın...  Biz, müslüman mahallesinde salyangoz satmaya devam edelim.

     “Öyle bir dünyaki kıran kırana/Düşenin sırtından vuran vurana”. Yeeeh!... Bunun üstüne iki gerdan kırma, iki de şampanya iyi gider.. Yeh ki yeh! Altta kalanın gıkı çıkamadı ki canının çıktığından haberdar olunsun. Zaten garibin ağlayanı da yok. Umut, kumarın da millisinde; “yılbaşı özel çekilişi”.  Hindinin kızarmışı, rakının altınbaşı, açıl kara bahtım, gelsin Türkün yılbaşı!

    Bir de biz çağıralım imdadımıza:

“Ortalık karıştı, düzen bozuldu
Yetiş ya Muhammed, yetiş ya Ali”

YAZARIN DİĞER YAZILARI: